Home

ชีวิตนี้เคยไปเที่ยวเวนิซทั้งหมด 3 ครั้ง ครั้งแรกเมื่อ 20 กว่าปีที่แล้ว ครั้งที่สอง 5 ปีที่แล้วและสุดท้ายก็คือเมื่อเดือนตุลาคมปีที่ผ่านมา ครั้งแรกก็ไปชมจุดสำคัญที่ต้องเช็กอินทุกอย่างเหมือนกับนักท่องเที่ยวที่มาเป็นครั้งแรกทั้งหลาย แต่ที่ประทับใจกว่าคือสองครั้งหลังที่ได้กลับไปอีก เพราะทั้งสองครั้งหลังนี้ได้เข้าชม Biennale งานแสดงศิลปะที่โด่งดังระดับโลกของเวนิซ จัดทุกๆสองปีและมีต่อเนื่องยาวหลายเดือน แทบทุกประเทศในโลกต้องส่งผลงานศิลปินมาจัดแสดงกันอย่างอลังการไม่ให้น้อยหน้ากัน

“เสี่ยวเอ้อ  ขอน้ำชาหนึ่งจอก  ข้าเดินทางทางมาไกลหลายพันลี้  เหนื่อยเหลือเกิน” “ขอรับท่านจอมยุทธ”  “ท่านจอมยุทธ  ระวังข้างหลัง”.... เช้ง  โช้งเช้ง เช้ง ภาพในจินตนาการของจอมยุทธผมยาวต่อสู้กันแล้วกระโดดตัวเบาไปตามหลังคาเก๋งจีน  คือสิ่งเดียวเท่านั้นที่ขาดไปจากภาพเมืองเก่าลี่เจียงที่อยู่ตรงหน้า  ส่วนสิ่งที่เกินมา  ก็คือบรรดานักท่องเที่ยวที่เดินตามกันเป็นสายเลือกซื้อของตามร้านรวงสองฝั่ง  จนแน่นถนนแคบๆที่ปูด้วยหินโบราณอายุ 800 กว่าปี

ยิ่งเห็นบอราบอร่าถ้วนทั่วก็ยิ่งทึ่งและตะลึงว่าทำไมถึงสวยได้ขนาดนี้ น้ำทะเลที่ว่าสีสวยนั้น ไม่ว่าจะเขียวมรกต ฟ้าเทอควอยซ์ อความารีน เอาเป็นว่าทุกเฉดสีฟ้าเขียวที่จะสวยได้นั้นมีให้เห็นหมดเลยที่บอราบอร่า แค่แล่น Funny cat ไปในลากูนคอยดูสีน้ำที่เปลี่ยนไปเรื่อยๆตามความลึกตื้นและเฉดเงาของปะการังก็ตื่นเต้นจะแย่อยู่แล้ว ฉันเห็นทะเลมามากมายทั่วโลกยังตื่นเต้นกับความสวยของทะเลบอราบอร่าขนาดนี้ ขอรับประกันว่าแค่คำว่าสวยที่เล่าให้ฟังตรงนี้แทบไม่มีความหมายอะไรเลยเมื่อเทียบกับที่เห็นจริง ขอประกาศตรงนี้เลยว่า ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ฉันสปอยล์แล้วตลอดชีวิต

“Easter Island” ชื่อที่กัปตันชาวดัทช์ตั้งเนื่องจากแล่นเรือมาขึ้นฝั่งฉลองวันอีสเตอร์พอดีในปี 1722 หรือที่ชาวเกาะเรียกในภาษาถิ่นว่า “Rapa Nui”  หรือ “Isla de Pascua” ขึ้นชื่อว่าเป็นเกาะที่ไกลปืนเที่ยงที่สุดในโลก  หรือฝรั่งให้สมญาว่าเป็น The Remotest Island ราปานุยจึงเสมือนเกาะที่ตัดขาดจากโลกภายนอก แม้ในปัจจุบันก็ยังมีคนไม่มากที่เคยไปเยือนราปานุย  เพราะทั้งไกลและแพงกว่าจะไปถึง  ดังนั้นการบุกบั่นดั้นด้นไปถึงราปานุยจึงเป็นอีกหนึ่งฝันอันกลายเป็นจริงของฉัน  และที่พิเศษถูกจริตฉันเป็นที่สุดก็เพราะราปานุยเป็นเกาะที่มีความลับที่ยังไม่ถูกไขออก  ด้วยมีหุ่นหินรูปคนครึ่งตัวขนาดมหึมาสูงเฉลี่ย 6 เมตรยืนเรียงรายริมฝั่งทะเลอย่างไม่มีที่ใดเหมือน เรียกว่า “โมไอ” (Moai) ไม่มีใครรู้ว่าใครทำขึ้น ทำไมมีมากมายถึงร่วม 1000 ตัวบนเกาะ