Home

ประเทศเหนือฟ้าที่ฉันเพิ่งจะได้โอกาสไปเยือนหลังจากรอมานานๆๆๆ ทั้งที่ควรจะเป็นประเทศแรกๆในชีวิตที่ควรจะได้ไปเสียตั้งนานแล้ว คือประเทศตะวันตกประเทศแรกที่มีสัมพันธ์กับสยามนั่นเอง โปรตุเกสไงคะออเจ้า เรื่องมันยาวว่าทำไมจึงต้องรอมานานขนาดนี้จนใครๆเขาก็ได้ไปกันหมดแล้ว ดังนั้นเรื่องที่จะเล่าจึงไม่ขอเล่าเกี่ยวกับสถานที่ท่องเที่ยวอย่างเรื่องอื่น แต่ขอเล่าเป็นเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยที่จะเที่ยวลิสบอนและปอร์โตได้อย่างเจาะลึกคุ้มค่าขึ้นก็แล้วกัน

กลิ่นซิการ์มวนโตที่กรุ่นอวลอยู่ในไออากาศทุกตรอกซอกถนน  โมฮิโต้ ไดคิริ และคิวบันลิเบร้ที่หวานลิ้นด้วยรัมบนเคาน์เตอร์ในบาร์ทุกหัวมุมตึก จังหวะซาลซ่าที่ชวนให้ขยับแข้งขาตามก้องกังวานอยู่ทุกก้าวทุกเวลาที่ย่างผ่านไป  รถอเมริกันคันโตยุคปี 50’s แล่นผ่านตึกโคโลเนียลสีหวานที่กะเทาะกร่อนในเขตเมืองเก่า Habana Vieja  เหมือนฉากคลาสสิกของอดีตที่ถูกจัดแต่งขึ้นในโรงถ่ายภาพยนต์  หากแต่นี่คือบรรยากาศและลมหายใจในความจริงของคิวบาปี 2010  ที่หยุดเวลาไว้ในเช่นนี้มาตลอดเวลา 50 ปีไม่ว่าโลกภายนอกจะเปลี่ยนไปเช่นไร  ประหนึ่งดังว่า  ฮาวาน่าถูกแช่แข็งเก็บไว้ในห้วงของกาลเวลา

ตอนที่ฉันไป Antarctica ทวีปแห่งขั้วโลกใต้นั้น เราต้องบินจากเมืองบัวโนสไอเรสที่อาร์เจนตินาไปขึ้นเรือ ที่เมือง Ushuaia ซึ่งเคยได้ชื่อว่าเป็นเมืองที่อยู่ทางใต้ที่สุดของโลก อันมีสโลแกนว่า Fin del Mundo หรือ End of the world

Sighișoara คือเมืองสีลูกกวาดน่ารักใน Transylvania อีกเมืองหนึ่งที่ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดย UNESCO ตัวเมืองเก่าสร้างล้อมด้วยป้อมปราการตั้งอยู่บนเนินเขา ส่วนที่ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกก็คือส่วนเมืองเก่าที่อยู่ด้านในป้อมปราการทั้งหมด เมืองนี้มีขนาดไม่ใหญ่เลย ถนนในเมืองมีตัดกันเป็นตารางไม่กี่เส้น ใช้เวลาเดินชมไม่ถึงวันก็ทั่ว แต่ฉันใช้เมืองนี้เป็นฐานพักในการไปเที่ยวเมืองอื่นโดยรอบ จึงพักที่นี่สองคืน