Home

ปี 1988 ระหว่างปิดเทอมมหาวิทยาลัยปีหนึ่งขึ้นปีสอง ฉันได้ไปเรียนภาษาอังกฤษภาคฤดูร้อนที่เมืองออกซ์ฟอร์ดประเทศอังกฤษ ช่วงวัยรุ่นฉันฟังเพลงฝรั่งเยอะมากและติดตามเอาจริงเอาจัง ยุค 80s คือยุคที่เพลงป็อปเบ่งบานและสวยงามอย่างไม่มียุคใดเหมือน โดยเฉพาะป๊อปฝั่งอังกฤษนั้นเฟื่องฟูเสนาะหูอย่างที่สุด การที่ได้ไปอยู่อังกฤษในช่วงกลางศตวรรษ 80s นั้นจึงเป็นความสุขและเป็นโชคดีที่สุดอย่างหนึ่งในชีวิตของฉัน ที่ได้ซึมซับดนตรีคุณภาพและเป็นพื้นฐานที่ติดตัวมาตลอด และโชคสองชั้นที่ได้มาในฤดูร้อนปี 1988 นั้นก็คือการได้ไปชมคอนเสิร์ตที่ยิ่งใหญ่ที่สุดครั้งหนึ่งในโลกที่ประวัติศาสตร์ต้องจารึกไว้จนทุกวันนี้อย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว

ถ้าถามว่าพระอาทิตย์ตกที่ไหนสวยฉันจะตอบได้ยาวหลายที่เลย  แต่ถ้าถามถึงพระอาทิตย์ขึ้นจะนึกไม่ค่อยออกเพราะไม่ชอบตื่นเช้าเท่าไหร่  จึงมีไม่กี่ครั้งที่ได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้น  แต่มีอยู่สองที่ที่ตั้งใจมากๆไปชม  ที่หนึ่งคือกลางแม่น้ำคงคาเมืองพาราณสี  และอีกที่คือไปนั่งบอลลูนลอยเหนือ Serengeti National Park ประเทศแทนซาเนีย  ดูสัตว์ป่าออกหากินยามเช้ามืดในอุทยานแห่งชาติและมรดกโลกโดยยูเนสโก้  ส่วนที่ทะเลทรายซาฮาร่านั้นได้ไปชมโดยไม่ได้คาดคิดว่าจะสวยจนลืมไม่ลงเช่นนั้น

ฉันและคนไทยอีกหลายๆคนที่มีเพื่อนหรือเพื่อนร่วมงานต่างชาติมักโดนถามว่า  ทำไมคนไทยถึงรักพระเจ้าอยู่หัวมากขนาดนี้ หลายคนคงเจอสถานการณ์เหมือนฉัน  ที่ได้แต่พร่ำสาธยายไปยาวยืด  แต่พูดจนจบแล้วก็ยังค้างๆคาๆใจว่าให้คำตอบได้ไม่ดีพอเท่าที่ใจอยาก จนกระทั่งมีเพลง”พระราชาผู้ทรงธรรม”ออกมา ที่ร้องว่า “ถ้ามีใครถามทำไมคนไทยถึงรักพระองค์อย่างนี้  แค่ได้ชมพระบารมีก็ยิ้มทั้งน้ำตา ถ้าหากให้อธิบายเหตุผลนานา คงต้องใช้เวลาเท่าชีวิตนี้” ฉันถึงกับร้องว่า ใช่เลย!

วันหนึ่งในฤดูร้อนฉันเกิดอยากเดินเขาแบบขอวิวสวยมากๆ เอาแบบมีทะเลสาบและมีต้นไม้หนาๆด้วยจะได้ไม่ร้อน แต่ขอไม่ไกลบ้าน และต้องเป็นที่ที่ยังไม่เคยไปด้วย พอเปรยๆเงื่อนไขความต้องการแบบไม่คาดหวังว่าจะเป็นไปได้ คุณสามีก็คว้าโทรศัพท์มาจิ้มๆแล้วบอกว่า จะพาไปเดินเขาเลียบทะเลสาบ Walensee เช็คอากาศแล้ว เสาร์อาทิตย์แดดจ้าฟ้าสว่าง ขับรถไปจากบ้านครึ่งชั่วโมงนิดๆเท่านั้น รับรองทุกอย่างตรงตามที่คุณขอมา ยกเว้นแต่ว่า...เดินโหดนิดนะ ใส่รองเท้าเดินเขาแบบหุ้มข้อดีๆไป และเตรียมใจให้พร้อมสำหรับการเดิน 3-4 ชั่วโมง